MEHMET AKINCI (AKINCI944)

Bu paylaşım, sadece bir efsane anlatısı değil; aynı zamanda Silifke’nin çok katmanlı dini tarihini yansıtan bir parçadır. Pagan tapınaklarından Hristiyan kiliselerine dönüşüm, mucizevi aziz hikâyeleri ve mekânın kutsal kabul edilmesi, Anadolu’nun kültürel ve dini geçişlerini gözler önüne seriyor. Gökyüzünün mavisiyle toprağın kızılı arasında, Konya’nın taş sokaklarında bir genç kız vardı, Thekla . Henüz on yedi yaşındaydı ve kalbi, Tarsuslu St. Pavlus ’un sözleriyle ateş gibi yanmıştı. O sözler, göğün derinliklerinden gelen bir çağrı gibiydi: “Hakikat ışığına yürü.” Thekla, bu ışığı taşımak için yola çıktı. Yalvaç’ın rüzgârları arasında, paganların putlarla süslü meydanlarında sesini yükseltti. Ama her söz, taş gibi sert kulaklara çarpıyor; her adım, tehditlerle çevriliyordu. Paganların öfkesi, gök gürültüsü gibi üstüne çöktü. Bir gece, ay ışığıyla örtülü yolları izleyerek Silifke'ye kaçtı. Bu yolculukta, Göksu’nun serin nefesi ona rehber oldu. Dağların arasında bir mağara, taşla...

  Osmanlı'da mesire kültürü , sadece doğayla buluşma değil, aynı zamanda sosyal hayatın ritmini belirleyen bir yaşam biçimiydi. Özellikle İstanbul gibi büyük şehirlerde mesire alanları, toplumun farklı kesimlerini bir araya getiren, kültürel etkileşimi artıran ve sosyal bağları güçlendiren mekânlar haline geldi. Mesire alanları , halkın ve saray mensuplarının doğayla buluştuğu, dinlendiği ve sosyalleştiği yerlerdi. Özellikle Lale Devri 'nde Kağıthane, Göksu, Küçüksu gibi bölgeler mesire alanı olarak öne çıktı. Bu alanlar, saray mimarisiyle bütünleşerek köşk ve kasırlarla süslendi; doğa ile mimarinin uyumu gözetildi. Mesire yerleri, aynı zamanda edebiyat ve sanatın da konusu oldu; şairler ve ressamlar bu alanları eserlerine taşıdı. Ihlamur, Aynalıkavak , Küçüksu , Maslak , Beykoz Mecidiye Kasrı gibi yapılar hem mesire hem de mimari zarafetin örnekleridir. Bu yapılar, özellikle Balyan ailesi gibi mimarların elinde Batı etkileriyle şekillenmiş, rokoko ve barok süslemelerle...