MEHMET AKINCI (AKINCI944)

  Kilikya Başkenti Tarsus Hikayesi 31 Temmuz 1960’ın o kavurucu Pazar sabahında, Tarsus Karabucak’taki okaliptüs kokulu fidanlıkta alışılmışın dışında bir heyecan vardı. Mehmet için mevsimlik işçiliğin ikinci ayı dolmuştu. Nasır tutmuş elleriyle çapa salladıkları o uzun günlerin karşılığını alma vakti gelmişti. Fidanlık muhasebesinden İvriz öğrencisi Mehmet adına tam 351 Lira ödeme yapıldı. Bu para, dökülen terin, güneşin altında geçen saatlerin ve toprağa verilen emeğin helal karşılığıydı. Mehmet, cebindeki paranın verdiği güvenle babasının yanına gitti. İzin koparmak zor olmadı; yan yana çalıştığı arkadaşı Salih ile birlikte kendilerini ödüllendireceklerdi. Hedefleri Tarsus’tu. Mehmet’in zihninde sadece bir şehre gitme isteği değil, İvriz İlköğretmen Okulu’ndaki tarih öğretmeni Hüseyin Seçmen’in derslerde anlattığı büyülü hikâyeler yankılanıyordu. Hüseyin Seçmen, Roma İmparatorluğu’nu anlatırken Kilikya’nın bu görkemli başkentinden öyle bir bahsederdi ki; Mehmet için Tarsus sadec...

Bu paylaşım, sadece bir efsane anlatısı değil; aynı zamanda Silifke’nin çok katmanlı dini tarihini yansıtan bir parçadır. Pagan tapınaklarından Hristiyan kiliselerine dönüşüm, mucizevi aziz hikâyeleri ve mekânın kutsal kabul edilmesi, Anadolu’nun kültürel ve dini geçişlerini gözler önüne seriyor. Gökyüzünün mavisiyle toprağın kızılı arasında, Konya’nın taş sokaklarında bir genç kız vardı, Thekla . Henüz on yedi yaşındaydı ve kalbi, Tarsuslu St. Pavlus ’un sözleriyle ateş gibi yanmıştı. O sözler, göğün derinliklerinden gelen bir çağrı gibiydi: “Hakikat ışığına yürü.” Thekla, bu ışığı taşımak için yola çıktı. Yalvaç’ın rüzgârları arasında, paganların putlarla süslü meydanlarında sesini yükseltti. Ama her söz, taş gibi sert kulaklara çarpıyor; her adım, tehditlerle çevriliyordu. Paganların öfkesi, gök gürültüsü gibi üstüne çöktü. Bir gece, ay ışığıyla örtülü yolları izleyerek Silifke'ye kaçtı. Bu yolculukta, Göksu’nun serin nefesi ona rehber oldu. Dağların arasında bir mağara, taşla...

Silifke, hem kültürel mirası hem de doğal ekosistemleriyle Akdeniz’in önemli merkezlerinden biridir. Kale ve köprüler tarihsel sürekliliği temsil ederken, Göksu Deltası biyolojik çeşitliliği ve göç yolları üzerindeki stratejik konumuyla uluslararası öneme sahiptir. Silifke Akropolü-Kalesi 185 metre yüksekliyle, şehre hâkim bir noktada. Kartal yuvasını andıran konumuyla dikkat çekmektedir. Tarihsel katmanlarıyla bölgenin simgesidir. Roma ve Antik Yunanistan'da olduğu gibi, yükseklik ve kutsallık ön plana çıkmış kale yeri seçilirken. Athena Kanetis tapınağından başlayarak, tepe üzerindeki yapıların “tanrılara yakınlık” duygusu vermesi amaçlanmış, vermişti de. Yüksek şehir anlamına gelen akropollerin yerini yüksek tepelerdeki kaleler alıyordu Antik şehirlerde. Akropoller, düşmanlarına karşı savunma işlevinin dışında, yöneticilere özel bir ayrıcalık sağlıyordu. Tanrılara yakın olma ve tanrılaşma duygusu yaratıyordu dönemin kral ve sultanlarında. Tunç Çağı’ndan Osmanlı’ya uzanan bir...

Bu anlatı, yalnızca bir gezi değil; suyun, taşın, türkünün ve halkın birleştiği bir destandır. Silifke, hem tarihin hem de folklorun sahnesinde, göğe yükselen bir şiir gibi durur. Silifke, hem kültürel mirası hem de doğal ekosistemleriyle Akdeniz’in önemli merkezlerinden biridir. Kale ve köprüler tarihsel sürekliliği temsil ederken, Göksu Deltası biyolojik çeşitliliği ve göç yolları üzerindeki stratejik konumuyla uluslararası öneme sahiptir. Göksu Nehri’nin kıyısında başlayan bu serüven, suyun akışında tarihin ve doğanın birleştiği bir ezgi gibidir. Nehir, Torosların kalbinden doğup Akdeniz’e kavuşurken, deltasıyla kuşların cennetini yaratır; flamingoların, pelikanların ve saz horozlarının kanat çırpışlarıyla gökyüzü bir şenlik alanına dönüşü Ufukta yükselen Silifke Kalesi, kartal yuvası gibi göğe uzanır. Yüzyılların sessiz bekçisi, taşlarının arasına gömülmüş hikâyeleriyle şehre hâkimdir. Roma Köprüsü’nün kemerleri, Vespasianus ’un ve Titus ’un adını taşırken, Göksu’nun sularına ya...

Mersin’in Mezitli ilçesinin Viranşehir beldesinde yer alan Antik Kent Soloi-Pompeiopolis, adını Romalı Prokonsül Pompeius Magnus’tan almaktadır. 1999 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi öğretim üyelerinden Doç. Dr. Remzi Yağcı’nın başkanlığında başlatılan kazı ile önem kazanmıştır. Büyük ölçüde yüksek katlı yerleşkelerin arasında kalmış olan Antik kentteki kazılar sütunlu cadde ve Soli Höyük olmak üzere iki alanda periyodik olarak sürdürülmüştür. Kent, İ.Ö. 700 civarında Rodos'tan gelen kolonistler tarafından kurulmuş, daha sonra Roma prokonsülü Pompeius Magnus’un korsanlarla mücadelesi sonrası “Pompeipolis” adını almış. Liman yapısı oldukça görkemliydi; paralel kenarlı, yuvarlak uçlu bir havza şeklinde tasarlanmış, dalgakıranları ve deniz fenerleriyle gemilere yol gösteriyordu. Roma döneminde liman,  Pompeiopolis’in limanı, yalnızca gemilerin sığındığı bir yer değil, farklı halkların buluştuğu bir özgürlük alanıydı.  Dalgalara karşı yükselen mendirekler, ticaret mallarını ko...