MEHMET AKINCI (AKINCI944)

  Güneşin altın tozlarını her sabah bir mücevher gibi üzerine serptiği bir haftalık konaklama yerimiz Mougins tepesinde, zamanın kalbi bambaşka bir ritimle atarmış. Mougins, sadece taş ve topraktan değil, sanatçıların düşlerinden ve rüzgarın fısıldadığı kadim şarkılardan dokunmuş bir masal diyarıymış. Havadaki o efsunlu koku; lavantanın serinliği, taze ekmeğin sıcaklığı ve yüzyıllık zeytin ağaçlarının bilgeliğiyle harmanlanıp sokaklara yayılırmış. Köyün kıvrımlı yolları, sanki sizi bir hazineye ulaştırmak isteyen sihirli bir labirent gibi merkeze, gökyüzüne en yakın noktaya çıkarırmış. Derler ki, Renklerin Efendisi Pablo Picasso, bu tepeye ilk adımını attığında gökyüzünün mavisine aşık olmuş. Fırçasını Akdeniz’in sularına batırmış, tuvallerine ise Mougins’in o hiç sönmeyen ışığını nakşetmiş. O günden sonra köyün her bir taşı, bir sanatçının ruhundan izler taşımaya başlamış. Sokaklarda yürürken yankılanan sesler, sadece ayak sesleri değil; bir heykelin son dokunuşu, bir şairin son...

Cannes’ın o pırıltılı sahilinden  ayrılıp tepelere doğru tırmandığımızda; zamanın yavaşladığı, çam kokularının havayı sardığı bir yer, bir haftalık konaklama yerimiz Mougins karşıladı bizi.  Bu köyün hikayesi, sadece taştan evlerden değil, o evlerin duvarlarına sinmiş sanat ve lezzet tutkusundan oluşur.  Cannes Körfezi'nin, Lerins Adaları'nın, Grasse'ın ve çevredeki tepe köylerinin panoramik manzarasına hakim olan  Mougins’in o büyüleyici hikayesi. Mougins’in modern tarihindeki en güçlü karakter şüphesiz Pablo Picasso’dur. 1961 yılında, 80 yaşındayken Cannes’ın kalabalığından kaçıp buradaki Notre-Dame-de-Vie adlı malikaneye yerleşti. Hayatının son 12 yılını bu köyde, zeytin ağaçlarının gölgesinde geçirdi. Köylüler onu her sabah fırından taze ekmek alırken ya da dar sokaklarda dalgın dalgın yürürken görürlerdi. Picasso için Mougins, şöhretin gürültüsünden uzak, sadece yaratıcılığına odaklandığı huzurlu bir sığınaktı. Mougins’in hikayesi sadece tuvalle değil, mutfakla...

Bir zamanlar, Akdeniz’in turkuaz sularının bittiği ve gümüş yapraklı zeytin ağaçlarının başladığı yerde, gökyüzüne komşu bir tepe varmış. Bu tepenin zirvesinde, adı Mougins olan, tıpkı bir devin düşürdüğü sihirli bir salyangoz kabuğu gibi kıvrıla kıvrıla yükselen bir köy yaşarmış. Bu köyün sokakları o kadar dar ve gizemliymiş ki, her köşeyi döndüğünüzde rüzgar size eski zamanlardan kalma bir fısıltı getirirmiş. Köyün taş duvarları, güneşin altında altın gibi parlar; pencerelerinden sarkan sardunyalar, yoldan geçenlere selam verirmiş. Günlerden bir gün, dünyanın en büyük renk ustalarından biri olan İhtiyar Ressam Pablo, sahillerin gürültüsünden yorulup bu sessiz tepeye sığınmış. Yanında fırçalarını ve bitmek bilmeyen hayallerini getirmiş. Köyün en yüksek noktasındaki malikanesine çekilmiş ve son nefesine kadar o tepedeki ışığı tuvaline hapsetmiş. Derler ki, Mougins’in gökyüzü o kadar berraktır ki, Ressam Pablo her fırça darbesinde yıldızları biraz daha yere indirmiştir.  Ama bu mas...

  Film festivalleri, kumarhaneleri, plajları, deniz ürünleri, restoranları ve beş yıldızlı otelleri ile Cote D’Azur’un en ünlü kentidir Cannes. 1946 yılından bugüne değin yapılmakta olan Altın Palmiye ödüllerinin dağıtıldığı Cannes Film Festivali, rağbet gören festivallerden birini oluşturmaktadır. “Palais des Festivalse et des Congre’s” adlı binada yapılan festival nedeniyle, bölgeye giden turistler bu binayı görmeden geri dönmemektedirler. Her yıl mayıs ayında düzenlenen Uluslararası Cannes Film Festivali şehre canlılık katan, hatta şehrin ana gelirini oluşturan en önemli etkinlik olarak tanımlanıyor. Bu nedenle de Cannes’a festivaller şehri deniliyor. Hepsi Cannes film festivali kadar meşhur olmasa da yılın her ayı mutlaka uluslararası bir fuar ve etkinlik takvimi varmış. Cannes’ın önemli gelir kaynaklarından birinin festival turizmi olduğu söyleniyor. Cannes’ı dünya jet sosyetesinin vazgeçilmez mekânlarından biri yapan festivalin hikâyesi ise çok eskilere dayanıyor....

Mavi Kıyıların Kalbindeki Nice Güneş, Akdeniz’in uçsuz bucaksız maviliği üzerinde yükselirken, Nice limanına yaklaşan bir teknenin güvertesinde olduğunuzu hayal edin. Burnunuza gelen iyot kokusu, sadece denizin değil, binlerce yıllık bir tarihin de habercisi olacaktır.  Habercinin hikayesi, aslında bugün başlamıyor. Habercinin hikayesini anlamak için, Mehmet Akıncı ile birlikte zamanda geriye, 3000 yıl   öncesindeki İzmir Foça'ya gidelim.  Anadolu’nun rüzgarlı kıyılarından, İzmir-Foça’dan yola çıkan cesur denizcilerle birlikteyiz. Dalgalarla boğuşarak bu körfeze ulaştığımızda atalarımız, buraya zafer tanrıçası Nike’nin adını verdiklerinde, bir gün bu kıyının dünyanın en prestijli noktası olacağını belki de tahmin etmemişlerdi. Bugün "Avenue des Phoceens" (Foçalılar Caddesi) tabelasının önünden geçerken, kendinizi evinizde hissetmeniz bu yüzdendir. Nice’in hamurunda bizden bir parça var çünkü. Nice, sadece bir tatil rotası değil; Foça’dan başlayıp Fransa’nın şıklığına uza...