MEHMET AKINCI (AKINCI944)

Yüzyıllardır Haliç kıyılarını süsleyen, Osmanlı döneminde "Tersane Sarayı" olarak bilinen Aynalıkavak Kasrı arkasını Beyoğlu İlçesi Kasımpaşa Okmeydanı sırtlarına dayamıştı. 1450’lili yıllarda Haliç’ten Okmeydanı’na doğru uzanan Kasımpaşa sırtlarını büyük bir koruluk kaplıyordu. Hükümdarlar tarafından eğlence ve dinlenme alanı olarak kullanılması nedeniyle bu bölgeye “Hasbahçe” denilmişti. Hasbahçeler, Osmanlı saray kültüründe özel statüye sahip olup genellikle saraylara yakın , estetik tasarımın ve doğayla iç içe olmanın öncelendiği mekânlardı. Hasbahçeler, yalnızca peyzaj mimarisi açısından değil, Osmanlı’da toplumsal hiyerarşilerin , sanatın , ve modernleşme arzularının da mekânsal izdüşümüydü. Fatih Sultan Mehmet burayı çok severdi. Sıkça geldiği bu Hasbahçeye Otağ-ı Hümayun kurarak okçuluk müsabakaları düzenlerdi. Bu gelenek zamanla, Osmanlı'da okçuluğun devlet sembolizmiyle birleştiği bir mekânsal ritüele dönüştü. Dolayısıyla bölge, yalnızca spor değil aynı za...

  Günümüzdeki Beşiktaş-Yıldız-Nişantaşı arasındaki Ihlamur Vadisi, 18. Yüzyılda tersane eminlerinden Hacı Hüseyin Ağa'ya ait, ''Hacı Hüseyin Bağları'' olarak anılan, Fulya Deresi'nin aktığı yeşillik dolu bir mesire yeriydi.  Padişah III. Selim dönemine kadar uzanan kasır hikâyesi, Batı mimarisiyle tanışan ilk Osmanlı padişahlarının izlerini taşıyor.  Meşhur Fransız yazar Lamartine, gezip gördükten sonra, Ihlamur Vadisi’ni adeta bir İsviçre köyü gibi betimlemiş; doğanın ve sessizliğin hüküm sürdüğü bir cennet olarak aktarmıştı. 18. yüzyılda "Ihlamuraltı Mesiresi" olarak bilinen bölge, halkın dinlenme ve eğlence noktasıydı.  Osmanlı’da mesire kültürü, sadece doğayla baş başa kalmak değil; sosyal statü, mimari estetik, ideolojik söylem ve hatta şehir planlamasının bir parçasıydı.  Bu gelenek, hem halk hem de saray halkı için farklı şekillerde yaşanıyordu. “Çıkma” ya da “Nüzhet etme” olarak adlandırılan bu gezintiler, zamanla kültürel ve sosyal bir ri...